Kunstenaar: GeerArt Willems

Gerard Willems – of zoals hij zijn werk signeert: GeerART – groeide op op Wieringen, aan de kop van Noord-Holland. Dicht bij de dijk, tussen de vogels en de wind. Als kind was hij een dromer. Iemand die kon verdwijnen in gedachten, in vormen, in kijken. Dat dromerige paste goed bij buiten zijn, tekenen en fantaseren, maar minder bij school. School voelde als moeten. En dat moeten bracht spanning.

Tekenen was er altijd. Zijn moeder was vooruitstrevend en maakte thuis een speciaal hoekje waar hij kon puzzelen en tekenen. Als puber tekende hij gezichten – in alle soorten, maten en gekkigheden. Toch schoof kunst langzaam naar de achtergrond. Muziek nam het over: op zijn dertiende begon hij met klarinet, later speelde hij jarenlang in bands en bij een harmonie. Creativiteit was er wel, maar niet via het pad dat hij eigenlijk wilde.

Na de havo volgde hij de pedagogische academie. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat kunstacademie “geen brood op de plank zou brengen”. Hij maakte de opleiding af, vooral voor zijn vader, en kwam terecht in het onderwijs. Daar ging het mis. Twee burn-outs volgden. Jaren van ziektewet, therapieën, spanning die zich opstapelde. Thuis waren drie jonge kinderen, een relatie die veel vroeg, weinig ruimte voor rust. Alcohol werd een manier om de scherpe randjes van het leven af te halen. Niet elke dag, maar wel altijd aanwezig als er iets te vieren viel – of te vergeten.

Na de scheiding in 2015 belandde Gerard in de verslavingszorg. Er volgden zware jaren: depressie, een zelfmoordpoging, periodes zonder vaste woonplek. Toch bleef hij bewegen. Stap voor stap. Sinds een jaar drinkt hij niet meer. De relatie met alcohol is voorbij. “Dat hoofdstuk is gesloten.”

In 2023 kwam kunst terug in zijn leven, via dagbesteding bij Helen Roeten. Niet als prestatie, niet als therapie-met-een-doel, maar als ruimte. Daarna volgde een eigen atelier, verbonden aan een WMO-plek met een grote galerie. Schilderen en tekenen geven hem iets terug wat hij lang kwijt was: het gevoel van kind-zijn. Geen regels. Geen strengheid. Alleen kijken, voelen en maken.

Zijn manier van werken is intuïtief. Hij begint met een achtergrond vol wilde kleuren, door elkaar heen. Daarna gaat hij zitten kijken. Turen. En bijna meteen verschijnen er vormen: wezens, gezichten, kleine gedachtes. “Ze dienen zichzelf aan,” zegt hij. Hij ziet wat er al is, en haalt het naar voren.

Vandaag de dag heeft Gerard een fijne band met zijn drie kinderen. Het leven schommelt nog steeds, maar de richting is goed. En via zijn kunst levert hij iets bij aan anderen.

Toen hij hoorde dat zijn ontwerp sokken zouden worden – sokken die niet alleen warm zijn voor degene die ze draagt, maar ook voor iemand zonder thuis – raakte dat hem.
“Ik vind het heel mooi dat mensen warme voeten krijgen. Dat ik daar, op mijn manier, iets aan mag bijdragen.”

Je vindt zijn sokken HIER!